Συγκόλληση σωλήνων χαλκού-νικελίου: 5 λάθη που καταστρέφουν την αντοχή στη διάβρωση (και πώς να τα αποφύγετε)

Εισαγωγή

Οι σωλήνες χαλκού-νικελίου αποτυγχάνουν σε εφαρμογές με θαλασσινό νερό κυρίως για έναν λόγο: τη συγκόλληση. Το βασικό μέταλλο σπάνια αποτελεί πρόβλημα. Ο ίδιος ο κράματος — 90/10 ή 70/30 Cu-Ni — σχεδιάστηκε για να σχηματίζει προστατευτικό οξείδιο που μπορεί να αντέξει δεκαετίες ροής θαλασσινού νερού. Ωστόσο, η διαδικασία συγκόλλησης εισάγει τρεις ξεχωριστές μικροδομικές ζώνες σε ένα αρχικά ομοιογενές υλικό: τη ζώνη συγκόλλησης (WZ), τη ζώνη επηρεασμένη από τη θερμότητα (HAZ) και το μη επηρεασμένο βασικό μέταλλο (BM). Κάθε ζώνη έχει διαφορετική μικροδομή και διαφορετικό ηλεκτροχημικό δυναμικό. .

Αυτή η ετερογένεια είναι το σημείο εκκίνησης της διάβρωσης.

Η έρευνα έχει επανειλημμένως δείξει ότι η ζώνη επηρεασμένη από τη θερμότητα (HAZ) παρουσιάζει τη χειρότερη αντοχή στη διάβρωση σε μια συγκολλημένη ένωση Cu-Ni, λόγω της χοντρής δομής κόκκων που προκαλείται από τη θερμική είσοδο της συγκόλλησης . Άλλες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, η ίδια η ζώνη συγκόλλησης μπορεί να μετατραπεί από αρχικά προστατευμένη κάθοδο σε επιταχυνόμενη άνοδο, με την υψηλότερη πυκνότητα ρεύματος διάβρωσης ανάμεσα στις τρεις ζώνες .

Το κράμα δεν είναι το πρόβλημα. Η συγκόλληση είναι. Ακολουθούν πέντε λάθη που καταστρέφουν συνεχώς την αντοχή στη διάβρωση σε συγκολλήσεις σωλήνων Cu-Ni — και οι συγκεκριμένες πρακτικές που τα εμποδίζουν.

Λάθος 1: Υπέρβαση της κρίσιμης θερμοκρασίας μεταξύ περασμάτων

Το Cu-Ni δεν απαιτεί προθέρμανση, και αυτό οδηγεί πολλούς συγκολλητές να υποθέτουν ότι το κράμα είναι θερμικά ανεκτικό. Δεν είναι. Η θερμοκρασία μεταξύ περασμάτων — δηλαδή η θερμοκρασία της ζώνης συγκόλλησης αμέσως πριν από την τοποθέτηση του επόμενου περάσματος — πρέπει να ελέγχεται μέσα σε ένα στενό εύρος.

Για τα κράματα Cu-Ni 90/10 και 70/30, η μέγιστη θερμοκρασία μεταξύ περασμάτων είναι 150°C (300°F) σύμφωνα με τις περισσότερες προδιαγραφές έργου, ενώ οι οδηγίες της AWS συχνά προτείνουν ακόμη πιο αυστηρό ανώτατο όριο 100°C . Ορισμένες αναφορές σχετικά με τη συγκόλληση προτείνουν τον περιορισμό της θερμοκρασίας μεταξύ διαδοχικών περάσεων σε όσο χαμηλότερη τιμή και 65°C (150°F) για να ελαχιστοποιηθεί η διάλυση και να αποτραπεί η θερμή ρωγμάτωση.

Η υπέρβαση αυτού του ορίου έχει τρεις συνέπειες, οι οποίες όλες μειώνουν την αντοχή στη διάβρωση:

Προκαλεί εξάρθρωση της κρυσταλλικής δομής στη ζώνη επηρεαζόμενη από τη θερμότητα (HAZ). Η ζώνη επηρεαζόμενη από τη θερμότητα αποτελεί ήδη το ασθενέστερο σημείο σε μια συγκόλληση Cu-Ni. Υψηλότερες θερμοκρασίες μεταξύ διαδοχικών περάσεων επιτρέπουν στους κόκκους να μεγαλώσουν, αυξάνοντας την ευαισθησία της HAZ σε τοπική διάβρωση και σε διάβρωση που επηρεάζεται από μικροοργανισμούς (MIC). Στην παρουσία βακτηρίων αναγωγής θειικών (SRB), η διάβρωση συμβαίνει προτιμησιακά στην HAZ, όπου οι υπόλοιπες τάσεις και οι τροποποιημένες κρυσταλλικές δομές αυξάνουν την ανοδική δραστηριότητα. .

Προωθεί την πορώδη δομή. Η διαλυτότητα των αερίων στη λιωμένη λωρίδα συγκόλλησης αυξάνεται με τη θερμοκρασία. Όταν η συγκόλληση ψύχεται, τα αέρια αυτά εκτοπίζονται· εάν όμως ο ρυθμός ψύξης είναι πολύ γρήγορος ή η λωρίδα ήταν υπερβολικά ζεστή, τα αέρια παγιδεύονται ως πόροι. Για το κράμα χαλκού-νικελίου, οι πόροι δεν αποτελούν απλώς αισθητικό ελάττωμα· δημιουργούν ρωγμές όπου το θαλασσινό νερό μπορεί να στασιμοποιηθεί και να προκαλέσει τοπική διάβρωση.

Προκαλεί ζημιά στη δημιουργία του προστατευτικού φιλμ. Το προστατευτικό οξείδιο (Cu₂O με ενσωματωμένο νικέλιο και σίδηρο) σχηματίζεται μέσω ελεγχόμενης αντίδρασης μεταξύ της επιφάνειας του κράματος και του θαλασσινού νερού επί αρκετών εβδομάδων. Μια συγκόλληση που έχει υπερθερμανθεί έχει διαφορετική επιφανειακή χημεία και μικροδομή από μια συγκόλληση που έχει εκτελεστεί στη σωστή θερμοκρασία, και το φιλμ που τελικά σχηματίζεται μπορεί να είναι λεπτότερο, λιγότερο πυκνό και λιγότερο προστατευτικό.

Προληπτική:

• Χρησιμοποιήστε πυρόμετρο επαφής ή κραγιόν ενδείξεως θερμοκρασίας για τη μέτρηση της θερμοκρασίας μεταξύ των διαδοχικών περασμάτων πριν από κάθε πέρασμα. Μην βασίζεστε σε οπτική εκτίμηση.

• Για σωλήνες με λεπτά τοιχώματα (≤3 mm), η σύνδεση μπορεί να ψύχεται φυσικά μεταξύ των διαδοχικών περάσεων. Για παχύτερες διατομές, επιτρέψτε ψύξη με εξαναγκασμένο αέρα — ποτέ με υδρόψυξη.

• Υιοθετήστε ένα τεχνική stringer-bead με ελαχιστοποιημένο μήκος τόξου για να ελέγχεται η εισαγόμενη θερμότητα και να αποφεύγονται τα ευρύ, υπερθερμασμένα λουτρά συγκόλλησης που αυξάνουν τις θερμοκρασίες της ζώνης επηρεασμένου θερμικά υλικού (HAZ).

Λάθος 2: Ανεπαρκής εσωτερική πληροφόρηση με αδρανές αέριο — Ο αόρατος προκάλυπτης διάβρωσης

Πρόκειται για το πιο καταστροφικό λάθος στη συγκόλληση σωλήνων χαλκονικελίου και είναι αόρατο για τον συγκολλητή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Όταν η εσωτερική επιφάνεια της συγκόλλησης σωλήνα χαλκονικελίου εκτίθεται στον αέρα κατά τη συγκόλληση, η θερμότητα προκαλεί οξείδωση της εσωτερικής επιφάνειας. Το αποτέλεσμα είναι ένα στρώμα μαύρης ή μπλε οξειδωτικής λεπτής επικάλυψης — που συχνά περιγράφεται από τους συγκολλητές ως «ξεφλουδισμένη» ή «καμένη» εμφάνιση — στην εσωτερική ρίζα της συγκόλλησης. Αυτό το οξειδωμένο στρώμα διαφέρει χημικά από το περιβάλλον βασικό υλικό. Είναι επίσης μηχανικά ασθενέστερο.

Οι συνέπειες της διάβρωσης είναι σοβαρές. Μια κακώς αποαερωμένη ρίζα δημιουργεί μια επιφάνεια με διαφορετικό ηλεκτροχημικό δυναμικό από το γειτονικό βασικό μέταλλο. Σε εφαρμογές με θαλασσινό νερό, αυτή η διαφορά προκαλεί γαλβανική διάβρωση. Η οξειδωμένη περιοχή της ρίζας γίνεται ανοδική και διαβρώνεται προτιμησιακά. Το πρόβλημα εντείνεται σε συστήματα θαλασσινού νερού, όπου η εσωτερική επιφάνεια εκτίθεται συνεχώς σε κινούμενο ηλεκτρολύτη: μόλις ξεκινήσει η διάβρωση στη ρίζα, εξαπλώνεται κατά μήκος της γραμμής συγκόλλησης και τελικά προκαλεί διάτρηση από τοίχωμα σε τόχο.

Η εμπειρία της βιομηχανίας με σωληνώσεις χαλκονικέλου επιβεβαιώνει αυτό. Φόρουμ συγκόλλησης αναφέρουν ότι, χωρίς επαρκή αντίστροφη αποαέρωση, η εσωτερική επιφάνεια εμφανίζει «σημάδια αποκόλλησης, με εμφάνιση σαν να είχε καεί ένα στρώμα χαλκού» — μια άμεση οπτική ένδειξη απώλειας αντοχής στη διάβρωση. . Η συνιστώμενη πρακτική είναι να διατηρείται η συγκέντρωση οξυγόνου σε περίπου 100 μέρη ανά εκατομμύριο (ppm) μέσα στον σωλήνα κατά τη συγκόλληση, ή τουλάχιστον να διασφαλίζεται περιεκτικότητα οξυγόνου μικρότερη του 2% στην πίσω πλευρά πριν από τη συγκόλληση .

Προληπτική:

• Χρησιμοποιήστε μονάδα παρακολούθησης καθαρισμού (purge monitor). Μην εκτιμάτε την ποιότητα του καθαρισμού μόνο με βάση το χρόνο ροής του αερίου. Η τυποποιημένη μέθοδος για κρίσιμες συνδέσεις είναι ένας μετρητής οξυγόνου που μπορεί να μετρά μέχρι 10 ppm.

• Καθαρίστε με αργόν ή άζωτο 99,9% μέχρις ότου η περιεκτικότητα οξυγόνου πέσει κάτω από το καθορισμένο όριο πριν από την έναυση του τόξου. Διατηρήστε τη ροή του αερίου καθαρισμού μέχρι να συμβούν περίπου 6 αλλαγές όγκου μέσα στο τμήμα του σωλήνα .

• Διατηρήστε τη ροή καθαρισμού κατά τη διάρκεια κατά τη διάρκεια της συγκόλλησης — όχι μόνο πριν. Ο καθαρισμός πρέπει να συνεχιστεί μέχρις ότου η ρίζα έχει ψυχθεί κάτω από το όριο οξείδωσης.

• Χρήση δακτύλιοι από αλουμινιούχο ταινία ή διαλυτό στο νερό φιλμ καθαρισμού για να περιορίσει το αέριο καθαρισμού στην περιοχή της σύνδεσης, αντί να καθαρίζει ολόκληρο το μήκος του σωλήνα. Αυτό μειώνει την κατανάλωση αερίου και βελτιώνει τη συνέπεια του καθαρισμού .

• Συμβαδίζει οπίσθια προστατευτική συσκευή στον καυστήρα συγκόλλησης για να προστατεύει την επάνω πλευρά της ρίζας καθώς ψύχεται .

Λάθος 3: Χρήση λανθασμένου μετάλλου γεμίσματος

Η συγκόλληση χαλκονικελίου είναι ασυνήθιστη, διότι το τυποποιημένο μέταλλο γεμίσματος δεν όχι αντιστοιχεί στη σύνθεση του βασικού μετάλλου. Αυτό δεν είναι παραλειψη — είναι εντελώς επίτηδες.

Το σωστό μέταλλο γεμίσματος για συγκόλληση Cu-Ni 90/10 είναι το ERCuNi (AWS A5.7 Class ERCuNi), το οποίο περιέχει περίπου 65% Cu, 30–32% Ni και 0,20–0,50% τιτάνιο ο τιτάνιος εξυπηρετεί μια κρίσιμη λειτουργία: δρα ως αποξυγονωτικό, προλαμβάνοντας την πορώδη δομή και εξαλείφοντας τη δυνατότητα εμβριθύνσεως από οξυγόνο στο μέταλλο συγκόλλησης ή στη ζώνη επηρεασμένη από τη θερμότητα .

Όταν οι συγκολλητές ή οι κατασκευαστές αντικαθιστούν ένα «αντίστοιχο» γεμιστικό υλικό 90/10 — ή, χειρότερα, χρησιμοποιούν γεμιστικό υλικό βασισμένο σε νικέλιο, όπως το ERNiCu-7 — η αντοχή στη διάβρωση της συγκόλλησης αλλάζει. Το ERNiCu-7 (65% Ni, 27% Cu) είναι ένα έγκυρο γεμιστικό υλικό για ορισμένες εφαρμογές συγκόλλησης Cu-Ni και χρησιμοποιείται συχνά για ανόμοιες μεταλλικές ενώσεις, αλλά παράγει απόθεμα συγκόλλησης με διαφορετικό ηλεκτροχημικό δυναμικό από το ERCuNi. Για εφαρμογές σε θαλασσινό νερό, όπου η συγκόλληση εκτίθεται στο ίδιο περιβάλλον με το βασικό μέταλλο, το λανθασμένο γεμιστικό υλικό μπορεί να δημιουργήσει μια γαλβανική ζεύξη εντός της ίδιας της ένωσης.

Από την άλλη πλευρά, το μέταλλο συγκόλλησης με ERCuNi εμφανίζει συχνά καλύτερο σχηματισμό φιλμ και αντοχή στη διάβρωση υψηλότερη από εκείνη της ζώνης επηρεασμένης από τη θερμότητα, ακριβώς επειδή η υψηλότερη περιεκτικότητα σε νικέλιο στο γεμιστικό υλικό προάγει ένα πιο ανθεκτικό προστατευτικό οξειδωτικό φιλμ αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η ζώνη επηρεαζόμενη από τη θερμότητα (HAZ), και όχι το μέταλλο συγκόλλησης, αποτελεί συνήθως τη θέση αστοχίας σε σωστά συγκολλημένες αρθρώσεις Cu-Ni.

Προληπτική:

• Καθορίστε ERCuNi (AWS A5.7) ως μέταλλο πληρώσεως για όλες τις συγκολλήσεις σωλήνων χαλκού-νικελίου που χρησιμοποιούνται σε θαλασσινό νερό. Να συμπεριληφθεί η ταξινόμηση AWS στη διαδικασία συγκόλλησης (WPS).

• Για κρίσιμες συγκολλήσεις, να επαληθευθεί ότι το πιστοποιητικό του μετάλλου πληρώσεως δείχνει περιεκτικότητα τιτανίου στο εύρος 0,20–0,50 %.

• Να μην αντικαθίσταται το ERNiCu-7 ή το ERNi-1, εκτός εάν η διαδικασία συγκόλλησης (WPS) το επιτρέπει ρητώς για μία συγκεκριμένη διάταξη άρθρωσης.

• Το σύρμα πληρώσεως να αποθηκεύεται στην αρχική του συσκευασία και να προστατεύεται από ατμοσφαιρική μόλυνση. Το μέταλλο πληρώσεως χαλκού-νικελίου είναι ευαίσθητο στην απορρόφηση υγρασίας, η οποία συμβάλλει στη δημιουργία πόρων.

Λάθος 4: Παράλειψη του προ-συγκολλητικού καθαρισμού και της αφαίρεσης της θερμικής χρωματικής επιφάνειας μετά τη συγκόλληση

Ο χαλκός-νικέλιος είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στη μόλυνση της επιφάνειας. Το λάδι, η γράσα, η υγρασία και οι οξειδωτικές επιστρώσεις στις επιφάνειες επαφής ή στο σύρμα πληρώσεως μεταφέρονται απευθείας στη λεκάνη συγκόλλησης, προκαλώντας πόρους και εγκλείσματα που λειτουργούν ως σημεία έναρξης διάβρωσης.

Πιο κρίσιμα, η χρωματική απόχρωση λόγω θερμότητας το φαινόμενο που δημιουργείται στην επιφάνεια της συγκόλλησης και στη γειτονική ζώνη επηρεασμένης θερμότητας (HAZ) μετά τη συγκόλληση δεν είναι απλώς αισθητικό. Πρόκειται για ένα οξειδωτικό στρώμα που διαφέρει χημικά από το προστατευτικό φιλμ που η κράμα θα σχημάτιζε φυσιολογικά κατά τη λειτουργία της. Η ζώνη με χρωματική αλλαγή λόγω θερμότητας έχει διαφορετικό ηλεκτροχημικό δυναμικό από το καθαρό βασικό μέταλλο και θα διαβρωθεί προτιμησιακά σε θαλασσινό νερό.

Η ανάλυση αποτυχίας των συγκολλημένων αγκύλων B10 Cu-Ni επιβεβαιώνει αυτό: οι περιοχές κοντά στη ραφή συγκόλλησης στην αγκύλη — όπου η εξέχουσα συγκόλληση προεξέχει στη ροή και όπου είναι πιθανότερο να υπάρχει χρωματική αλλαγή λόγω θερμότητας — αναγνωρίζονται ως κρίσιμες ζώνες ευάλωτες σε διάβρωση-διάβρωση λόγω εργασίας. .

Προληπτική:

• Καθαρίστε την περιοχή της σύνδεσης — την επιφάνεια της εγκοπής και 20 mm σε κάθε πλευρά — με μηχανικό αποξυστικό μέσο (Scotch-Brite ή αυστηνιτική σύρματος βούρτσα), ακολουθούμενο από καθαρισμό με διαλύτη (ακετόνη ή ισοπροπανόλη) . Πραγματοποιήστε αυτό αμέσως πριν από τη συγκόλληση, όχι ώρες νωρίτερα.

• Κόψτε το άκρο του σύρματος γεμίσματος πριν από τη χρήση, για να αποφύγετε τη μεταφορά οξειδωμένων ακαθαρσιών στη ρίζα .

• Μετά τη συγκόλληση, αφαιρέστε όλη τη χρωματική αλλαγή λόγω θερμότητας από το κάλυμμα συγκόλλησης και τη ζώνη επηρεασμένη από τη θερμότητα (HAZ) με χρήση παστας αποξύδωσης, ηλεκτρολυτικού καθαρισμού ή μηχανικών μεθόδων που εγκρίνονται για χαλκονικέλιο. Μην αφήνετε το χρώμα θερμότητας στη θέση του και υποθέτετε ότι θα «παθητικοποιηθεί» κατά τη λειτουργία. Δεν θα παθητικοποιηθεί.

• Για τα εσωτερικά των σωλήνων, επαληθεύστε ότι η ρίζα έχει λαμπερή, μεταλλική εμφάνιση (όχι μαύρη ή μπλε) μετά την απομάκρυνση του αερίου. Εάν η ρίζα έχει αλλάξει χρώμα, η συγκόλληση δεν είναι αποδεκτή για χρήση με θαλασσινό νερό.

Λάθος 5: Ακατάλληλη πιστοποίηση διαδικασίας συγκόλλησης και έλλειψη επιθεώρησης μετά τη συγκόλληση

Η συγκόλληση χαλκονικελίου δεν καλύπτεται από τα ίδια πρότυπα διαδικασίας συγκόλλησης (WPS) γενικού σκοπού που χρησιμοποιούνται για ανθρακούχο χάλυβα ή ανοξείδωτο χάλυβα. Ο κράματος απαιτεί μια πιστοποίηση διαδικασίας που αντιμετωπίζει ειδικά τα μοναδικά του χαρακτηριστικά: υψηλή θερμική αγωγιμότητα (η οποία επηρεάζει τις απαιτήσεις εισόδου θερμότητας), ευαισθησία σε θερμική ρηγμάτωση λόγω συγκεντρώσεων χαμηλού σημείου τήξης και ρηγμάτωση μείωσης της ελαστικότητας στο εύρος θερμοκρασίας 1.470–2.010 °F .

Μια διαδικασία συγκόλλησης (WPS) που έχει αναπτυχθεί για κράμα Cu-Ni 90/10 σε μία περιοχή πάχους ή σε μία θέση συγκόλλησης δεν εγκρίνεται αυτόματα για μία άλλη. Το περιεχόμενο νικελίου, σιδήρου και τιτανίου στο υλικό συμπλήρωσης επηρεάζει όλα την ευαισθησία σε ρωγμές, ενώ οι παράμετροι συγκόλλησης που είναι κατάλληλες για το 90/10 ενδέχεται να μην είναι κατάλληλες για το 70/30.

Οι συνέπειες μιας ανεπαρκούς εγκρίσεως δεν είναι αμέσως ορατές. Οι συγκολλήσεις που επιτυγχάνουν την οπτική επιθεώρηση και ακόμη και την ακτινογραφική δοκιμή μπορεί να περιέχουν εντούτοις λανθάνοντα ελαττώματα — ατελή διείσδυση στη ρίζα, έλλειψη συγκόλλησης στα πλευρικά τοιχώματα ή μικρορωγμές στη ζώνη επηρεασμένου θερμικά (HAZ) — τα οποία εμφανίζονται ως διαρροές μόνο μετά από μήνες έκθεσης σε θαλασσινό νερό. Μία έρευνα αποκάλυψε ότι οι διαρροές σε αρθρώσεις σωλήνων κράματος χαλκού-νικελίου οφείλονταν σε ατελή διείσδυση στη ρίζα, η οποία δημιούργησε μία εγκοπή που λειτούργησε ως εντατικός αναβολέας και σημείο έναρξης παθητικής ρωγμάτωσης.

Προληπτική:

• Εγκρίνετε τη διαδικασία συγκόλλησης (WPS) σύμφωνα με ASME Ενότητα IX ή το εφαρμόσιμο πρότυπο του έργου, χρησιμοποιώντας δοκίμια δοκιμής που αντιστοιχούν στο πάχος παραγωγής και στη διαμόρφωση της άρθρωσης.

• Επικύρωση των συγκολλητών ειδικά για χαλκονικέλινο. Ένας συγκολλητής πιστοποιημένος για ανοξείδωτο ή άνθρακα δεν είναι αυτόματα επικυρωμένος για Cu-Ni.

• Εκτελούν 100% ακτινογραφικός έλεγχος (RT) σε όλες τις συγκολλήσεις ακροδεκτών που χρησιμοποιούνται με θαλασσινό νερό. Για κρίσιμες συνδέσεις, συμπληρώστε τον RT με δοκιμή με Εισποντικό Χρώμα (PT) στη ρίζα πριν από την τελική στρώση.

• Για συγκολλήσεις σωλήνων, πραγματοποιήστε έναν οπτικό έλεγχο από την πλευρά της ρίζας μετά την αποαέρωση — είτε με βοροσκόπιο είτε με άμεση παρατήρηση, όπου επιτρέπει η πρόσβαση. Οι ρίζες με αλλαγή χρώματος απορρίπτονται.

• Συμπεριλάβετε δοκιμή Ferroxyl ή μια συγκρίσιμη επαλήθευση αντοχής στη διάβρωση σε δείγμα συγκόλλησης από κάθε παρτίδα παραγωγής, ιδιαίτερα για έργα με υψηλό κίνδυνο διάβρωσης στη ζώνη επηρεασμένης θερμότητας (HAZ).

Ένας Πρακτικός Έλεγχος Συγκόλλησης

Βασικά συμπεράσματα

Η ζώνη επηρεασμένη από τη θερμότητα (HAZ) είναι το αδύναμο σημείο σας. Κάθε απόφαση σχετικά με τη συγκόλληση — είσοδος θερμότητας, θερμοκρασία μεταξύ περασμάτων, μέταλλο γεμίσματος — πρέπει να λαμβάνεται με στόχο την ελαχιστοποίηση της επιδείνωσης της HAZ. Η HAZ έχει τη χειρότερη αντοχή στη διάβρωση ανάμεσα στις τρεις ζώνες λόγω της εξασθένισης του κόκκου από τη θερμότητα της συγκόλλησης.

Ο καθαρισμός από την πίσω πλευρά είναι υποχρεωτικός. Μια οξειδωμένη ρίζα αποτελεί περιοχή διάβρωσης που περιμένει να αποτύχει. Παρακολουθείτε τα επίπεδα οξυγόνου. Μην κάνετε εκτιμήσεις.

Το ERCuNi, όχι το ERNiCu-7, είναι το πρότυπο μέταλλο γεμίσματος. Το τιτάνιο στο ERCuNi υπάρχει για συγκεκριμένο λόγο. Χρησιμοποιήστε το.

Πρέπει να αφαιρεθεί η χρωματική αλλαγή από τη θερμότητα. Δεν είναι αισθητικό. Είναι διαφορετικό υλικό με διαφορετική συμπεριφορά στη διάβρωση.

Επικυρώστε διαδικασίες ειδικά για χαλκονικέλινο. Οι γενικοί πρότυποι WPS δεν παράγουν αξιόπιστα αποτελέσματα. Το χαλκονικέλινο έχει δικούς του μηχανισμούς ραγίσματος, δική του θερμική συμπεριφορά και δικές του απαιτήσεις για συγκολλητικό μέταλλο.